37. Scena Tańca Studio była ostatnią odsłoną w cyklu „Tymczasowych Stref Autonomicznych”, na który złożyły się choreografie prezentowane od maja 2019 w przestrzeniach warszawskiego teatrugalerii Studio. Spektakle taneczne wybrało dwoje kuratorów: Anka Herbut i Mateusz Szymanówka. Tytuł nawiązuje do anarchistycznego projektu amerykańskiego poety i pisarza politycznego, Hakima Beya – nazwa była ta sama a celem …
Ludzkie życie jest drogą. Jest podążaniem w nieznane, a każdy krok to przemieszczanie się w kierunku kolejnego wyboru. Podróżujemy od jednej decyzji do drugiej. Każda zmiana jest przyczyną innych – kreuje nowe i niszczy stare, bez końca, w kółko, bez ustanku. Zmiana jest pewna. Jest stałą wszechświata, częścią zamkniętego cyklu życia i śmierci, istnienia i…
W Polsce – poza środowiskiem tanecznym i artystycznym – zarówno działania performatywne, jak i różne techniki tańca współczesnego są dla szerszej publiczności wciąż mało rozpoznawalne, czy wręcz nieznane, a przez to wywołują zdziwienie, nierzadko konsternację. Widzowie miewają kłopot zarówno z interpretacją oglądanej sztuki, jak i jej klasyfikacją – jak bowiem zrozumieć dzieło oparte na improwizacji,…
Pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku japoński choreograf i tancerz, Tatsumi Hijikata, zapoczątkował nowy gatunek z pogranicza teatru i tańca – butoh. Jest to gatunek tak żywotny, że jego definicja wielokrotnie ulegała przemianom na przestrzeni ostatnich sześćdziesięciu lat, podobnie jak formy, które wciąż mnożą się i ewoluują, inspirując coraz to nowych widzów i artystów. Podobnie…
To inna przestrzeń. Obca. Nie wiem, jak się nazywa i czym jest, ale czuję jej puls. W chybotliwym świetle fabrycznej lampy majaczą porzucone zwierzęce kości. Poza tym pustka. Słyszę ją w kolażu dźwięków i odgłosów. Czuję rytm mojego bijącego serca. Mam wrażenie, że wszystko wokół tętni życiem, choć to, co widzę zdaje się być martwe,…
Jest gorący letni dzień. Rok 1980. Młoda dziewczyna pisze list do przyjaciółki: „Gdyby mogło się spełnić jedno moje marzenie, jedno… to chciałabym zjeść z tobą po raz ostatni obiad, zanim nagle znikniesz. Podczas słonecznego popołudnia miałabym czas uważnie przyjrzeć się twojej twarzy, temu jak się uśmiechasz, jak uśmiechają się twoje oczy. […] Nieważne, co byś…
Will they come back no more? Cry. Breathe. Exordium[1] I feel nothing. There is nothing but waiting, emptiness. In this emptiness, there is a rope and a naked body tied to it, flung to a corner of the stage. From the twilight, accompanied by a cellist sitting aside , a female figure shows up. In…
Exordium[1] Nie czuję nic. Nie ma nic poza oczekiwaniem, pustką. W tej pustce jest sznur i uwiązane na nim, nagie bezwładne ciało, rzucone w kąt sceny. Z półmroku, przy akompaniamencie siedzącego na uboczu wiolonczelisty, wyłania się kobieca postać. W dłoniach trzyma ceramiczny rdzeń, na który nawinięty został drugi koniec sznura. Lina przechodzi przez wiszący wysoko…
Nowy numer kwartalnika Taniec jest już do pobrania na stronie internetowej : http://www.irk.org.pl. Zachęcam do przeczytania całego numeru i krótkiej recenzji mojego autorstwa z premiery spektaklu Chcę zatańczyć. W najnowszym numerze: WYWIAD Festiwal, który jest spotkaniem. Rozmowa z Karoliną Garbacik dyrektor artystyczną Festiwalu Kalejdoskop – Anna Banach Same kroki nie wystarczą… Wywiad z Leszkiem Rembowskim – Krzysztof…
A poem about abandonment Procrastination is the result of a competition between the limbic system and the prefrontal cortex. The limbic system is responsible for emotions and impulsiveness, including striving for an immediate reward. the prefrontal cortex, in turn, is responsible for concentration, self-management, attention and goals, and perception of time.[1] Sooner or later each…